ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ
(੩੭੩)

ਕਿ ਹਾਥ ਪਾਂਵ ਸਿਥਲ ਹੋ ਗਏ ਐਸਾ ਜਾਂਨ ਪੜਾ ਕਿ ਨੀਚੇ ਬੈਠ ਜਾਊਂਗਾ ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਏਕ ਜ਼ੰਜੀਰ ਲਟਕਤੀ ਦਿਖਾਈ ਦੀ ਹਾਤਮ ਨੇ ਉਸਕੋ ਸਹਸਾ ਦੋਨੋਂ ਹਾਥੋਂ ਸੇ ਪਕੜ ਲੀਆ ਕਿ ਖਿਣ ਭਰ ਤੋ ਸਾਂਸ ਲੂੰ ਕਿ ਫਿਰ ਵੈਸਾ ਹੀ ਤੜਾਕਾ ਹੁਆ ਔਰ ਹਾਤਮ ਗੁੰਮਜ਼ ਸੇ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ ਔਰ ਆਪ ਕੋ ਏਕ ਜੰਗਲ ਮੇਂ ਖੜਾ ਦੇਖਾ ਔਰ ਚਾਰੋਂ ਓਰ ਦੇਖਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਜੰਗਲ ਬਿਨੇ ਹੋਰ ਕੁਛ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇਤਾ ਹਾਤਮ ਅਪਨੇ ਮਨ ਮੇਂ ਪਰਸੰਨ ਹੂਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸੇ ਬਚਾ ਔਰ ਮਾਯਾ ਕੇ ਜਾਲ ਸੇ ਛੁਟਾ ਆਗੇ ਬੜਾ ਤੀਨ ਦਿਨ ਤਕ ਭਟਕਤਾ ਫਿਰਤਾ ਰਹਾ ਤਬ ਏਕ ਬੜਾ ਮਕਾਨ ਚਮਕਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦੀਆ ਵਸਤੀ ਕੀ ਆਸ਼ਾ ਸੇ ਉਸਕੀ ਤਰਫ਼ ਕੋ ਚਲਾ ਜਬ ਪਾਸ ਪਹੁਚਾ ਤੋ ਏਕ ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣਾ ਬਾਗ ਦੇਖਾ ਔਰ ਮਨ ਮੇਂ ਬਿਚਾਰਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਐਸਾ ਰਮਨੀਕ ਬਾਗ ਯਿਹ ਕਿਸਨੇ ਬਨਾਯਾ ਹੈ ਇਸਕੇ ਸਮੀਪ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬਸਤੀ ਭੀ ਹੋਗੀ ਜਬ ਉਸਕੇ ਪਾਸ ਪਹੁਚਾ ਤੋ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲਾ ਪਾਯਾ ਉਸਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਕਈ ਪੈਰ ਬੜ੍ਹ ਕੇ ਪੀਛੇ ਦੇਖਾ ਤੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕਾ ਚਿੰਨ ਭੀ ਨਾ ਪਾਯਾ ਤਬ ਚਿੰਤਾ ਮਨ ਮੇਂ ਕਰਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਯਿਹ ਕਿਆ ਵਿਆਧਿ ਹੈ ਇਤਨੇ ਦੁਖ ਸਹੇ ਪਰੰਤੂ ਇਸ ਮਾਯਾ ਜਾਲ ਸੇ ਬਾਹਰ ਨ ਨਿਕਲਾ ਨਿਦਾਨ ਬੇਵਸ ਹੋ ਕਰ ਏਕ ਮਕਾਨ ਕੀ ਓਰ ਚਲਾ ਵਹਾਂ ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਕੇ ਬ੍ਰਿਖ ਮੇਵੇ ਕੇ ਥੇ ਭੂਖਾ ਤੋਂ ਥਾ ਹੀ ਮੇਵੇ ਭੋੜ ਤੋੜ ਕਰ ਖਾਨੇ ਲਗਾ ਕਿਤਨੇ ਹੀ ਮੇਵੇ ਖਾਏ ਪਰੰਤੂ ਪੇਟ ਨ ਭਰਾ ਸੌ ਮਨ ਕੇ ਅਨੁਮਾਨ ਖਾਯਾ ਪਰ