ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ
(੩੬੯)

ਦੇਖਾ ਥਾ ਨੇਤ੍ਰ ਖੋਲ੍ਹ ਕਰ ਦੇਖਾ ਤੋ ਉਸ ਪਰ ਲਿਖਾ ਥਾ ਇਹ ਤਲਿਸਮ ਕਯੂਮਰਸ ਪਾਦਸ਼ਾਹ ਕੇ ਸਮੇਂ ਮੇਂ ਬਨਾ ਹੈ ਇਸਕਾ ਚਿਹਨ ਚਿਰ ਕਾਲ ਤਕ ਰਹੇਗਾ ਇਸਮੇਂ ਜੋ ਜਾਏਗਾ ਸੋਜੀਤਾ ਨਾ ਨਿਕਲੇਗਾ ਭੂਖਾ ਪਿਆਸਾ ਮਾਰਾ ਮਾਰਾ ਫਿਰੇਗਾ ਜੇ ਕੁਛ ਜੀਨਾ ਹੋਗਾ ਤੋ ਏਕ ਬਾਗ਼ ਮੇਂ ਜਾ ਪੜੇਗਾ ਵਹਾਂ ਕੇ ਫਲ ਕਰ ਅਪਨੀ ਅਯੁਰਬਲ ਕੇ ਦਿਨ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਨਾ ਕਿ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਸਕੇ ਹਾਤਮ ਨੇ ਉਸਕੋ ਪੜ੍ਹ ਕਰਕੇ ਅਪਨੇ ਮਨ ਮੇਂ ਸੋਚਾ ਕਿ ਜੋ ਬ੍ਰਿਤਾਂਤ ਥਾ ਸੋਈ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪਰ ਲਿਖਾ ਪਾਯਾ ਭੀਤਰ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਜਾਨਾ ਚਾਹੀਏ ਥਾ ਯਹਾਂ ਸੇ ਫਿਰ ਚਲਨਾ ਚਾਹੀਏ ਫਿਰ ਏਹ ਮਨ ਮੇਂ ਗੁਮਾਨ ਹੋਯਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਹੁਸਨਬਾਨੋ ਨੇ ਭੀਤਰ ਕਾ ਹਾਲ ਪੂਛਾ ਤੋ ਮੈਂ ਉਸਕੋ ਕਿਆ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਲੱਜਿਤ ਹੋਨਾ ਪਵੇਗਾ ਫਿਰ ਇਹ ਬਾਤ ਮਨ ਮੇਂ ਠਾਨ ਕਿ ਜੋ ਹੋਨਾ ਹੋ ਸੋ ਹੋ ਪਰ ਅੰਦਰ ਜਾਨਾ ਜ਼ਰੂਰ ਚਾਹੀਏ ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਬਿਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪ ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਚਲਕਰ ਪੀਛੇ ਦੇਖਾ ਤੋ ਨਾ ਉਨ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਦੇਖਾ ਨਾ ਵੁਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਦਿਖਾਈ ਦੀਆ ਤਬ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਅਬੀ ਦਸ ਬਾਰਹ ਪੈਰ ਥੇ ਕੁਛ ਅਧਿਕ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਕਿ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅਜੇਹਾ ਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸਕਾ ਕੁਛ ਚਿੰਨ੍ਹ ਭੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇਤਾ ਕੈਸੇ ਉਸਕੋ ਢੂੰਡੀਏ ਔਰ ਕੈਸੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਏ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਇਸੀ ਖੋਜ ਮੇਂ ਫਿਰਾ ਪਰ ਦਰਵਾਜੇ ਕਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਾਬ ਤਬ ਮਨ ਮੇਂ ਕਹਿਨੇ ਲਗਾ ਕਿ