ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ
(੩੬੮)

ਕਹਿਨਾ ਨ ਮਾਨਾ ਤਬ ਤੁਮਾਰੀ ਮੈਂ ਕਬ ਸੁਨਤਾ ਹੂੰ ਮੁਝੇ ਮਤ ਸਮਝਾਓ ਯਹੀ ਭਲਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਝਕੋ ਬਿਦਾ ਕਰਦੋ ਜਬ ਸਾਮਾਨਅਰਕ ਨੇ ਦੇਖਾ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਮਝਾਨਾ ਕੁਛ ਭੀ ਨਹੀਂ ਸੁਨਤਾ ਕਿ ਇਹ ਜਾਏ ਬਗੈਰ ਨਾ ਰਹੇਗਾ ਤਬ ਪਾਦਸ਼ਾਹ ਕੋ ਲਿਖਾ ਕਿ ਏਹ ਆਪਨਾ ਹਠ ਨਹੀਂ ਛੋਡਤਾ ਹੈ ਔਰ ਕਿਸੀ ਕਾ ਸਮਝਾਨਾ ਨਹੀਂ ਮਾਨਤਾ ਜੋ ਮੁਝਕੋ ਆਗਯਾ ਹੋ ਸੋ ਕਰੂੰ ਤਬ ਪਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਉਸਕੋ ਪੜ੍ਹ ਅਤਿ ਦੁਖੀ ਹੋ ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਆਂਸੂ ਭਰ ਲੀਏ ਔਰ ਲਿਖਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਨਹੀਂ ਮਾਨਤਾ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਜਾਨੇ ਦੋ ਏਹ ਜਾਨ ਪੜਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਕੀ ਆਰਬਲਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ ਹਮਾਮ ਮੇਂ ਨ੍ਹਾਹੇਗਾ ਸਾਮਾਨਅਰਕ ਤੋ ਜਵਾਬ ਕੀ ਰਾਹ ਦੇਖ ਰਹਾ ਥਾ ਹਾਤਮ ਕੋ ਆਪਨੇ ਚਲਨੇ ਕੀ ਪੜ ਰਹੀ ਥੀ ਘਰ ਮੇਂ ਸ਼ੀਘਰਤਾ ਇਧਰ ਸੇ ਅਜ ਕਲ ਹੋ ਰਹਾ ਥਾ ਕਿ ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਪਾਦਸ਼ਾਹੀ ਲਿਖਾ ਹੂਆ ਆਨ ਪਹੁਚਾ ਕਿ ਇਸਕੋ ਮਤ ਰੋਕੋ ਜਾਨੇ ਦੇਵੋ ਉਸ ਪਰ ਭੀ ਸਾਮਾਨਅਰਕ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾ ਸਮਝਾਯਾ ਕਹਿਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਅਰੇ ਪਿਆਰੇ ਅਬ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਜੋ ਜੀਨਾ ਪਿਆਰਾ ਕਰਤਾ ਹੈਂ ਤੋ ਮਤ ਜਾਹ ਨਹੀਂ ਤੋ ਪਛਤਾਏਗਾ ਔਰ ਪ੍ਰਾਣ ਭੀ ਮੁਫ਼ਤ ਮੇਂ ਦੂੂਰ ਹੋਂਗੇ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਅਬ ਬ੍ਰਿਥਾ ਬਾਤੇਂ ਮਤ ਬਨਾਓ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਕੇ ਲੀਏ ਮੁਝਕੋ ਜਾਨੇ ਦੋ ਤਬ ਸਾਮਾਨਅਰਕ ਉਠ ਖੜਾ ਹੂਆ ਔਰ ਹਾਤਮ ਕੋ ਹਮਾਮ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪਰ ਲੇ ਗਿਆ ਵਹਾਂ ਪਰ ਭੀ ਖੜੇ ਹੋਕਰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਾਯਾ ਪਰ ਕੁਛ ਕਾਮ ਨਾ ਆਯਾ ਹਾਤਮ ਨੇ ਅਜੇਹਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਕਬੀ ਨਾ