ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ
(੩੫)

ਲੇ ਔਰ ਜੋ ਕਿਸੀ ਬੈਰੀ ਨੇ ਸਤਾਇਆ ਹੈ ਤੋ ਉਸਕੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਨੇ ਕਰ ਉਸਕੋ ਮਾਰੂੰਗਾ ਯਾ ਆਪ ਮਰ ਜਾਊਂਗਾ ਔਰ ਜੋ ਕਾਤਾਂ ਕੇ ਮਿਲਨੇ ਕੀ ਅਭਿਲਾਖਾ ਹੈ ਤੋ ਵੁਹ ਬਿਨਾ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਤੀ ਉਸਕਾ ਭੀ ਉਪਾਇ ਕਰੂੰਗਾ ਈਸ਼੍ਵਰ ਕੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸੇ ਉਸਕੋ ਭੀ ਤੁਝੇ ਮਿਲਾ ਦੂੰਗਾ ਜੋ ਸਿਰ ਚਾਹੇ ਤੋ ਵੁਹ ਭੀ ਤੇਰੇ ਆਗੇ ਹੈ ਮੁਨੀਰਸਾਮੀ ਨੇ ਜਬ ਇਸ ਢਬ ਕੀ ਬਾਤੇਂ ਸੁਨੀਂ ਤੋਂ ਧੰਨ ਧੰਨ ਕਹਿਕੇ ਹਾਤਮ ਸੇ ਕਹਾ ਕਿ ਹੇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਤੂੰ ਸਦੀਵ ਜੀਤਾ ਰਹੁ ਜੋ ਮੁਝ ਦੀਨ ਦੁਖੀ ਕੋ ਧੀਰਜ ਦੇਤਾ ਹੈ ਯਿਹ ਕਹਿ ਕਰਕੇ ਵੁਹ ਤਸਵੀਰ ਗਲੇ ਸੇ ਨਿਕਾਲੀ ਔਰ ਉਸੇ ਦਿਖਾ ਕਰਕੇ ਪੂਛਾ ਕਿ ਅਬ ਤੁ ਹੀ ਬਤਾ ਕਿ ਇਸਕੇ ਬਿਨ ਦੇਖੇ ਕੈਸੇ ਜੀਊਂ ਔਰ ਅਪਨੀ ਬੁਰੀ ਦਸ਼ਾ ਕਿਉ ਨਾ ਕਰੂੰ ਹਾਤਮ ਨੇ ਜਬ ਵੁਹ ਤਸਵੀਰ ਦੇਖੀ ਤੋ ਭੌਂਜਕ ਰਹਿਗਿਆ ਫਿਰ ਕਹਿਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਤੇਰੀ ਬਾਤ ਸੱਚੀ ਹੈ ਪਰ ਇਤਨਾ ਮਤ ਘਬਰਾਓ ਕੁਛ ਧੀਰਜ ਕਰ ਔਰ ਨਿਸਚੈ ਰੱਖ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਸੇ ਧਯਾਨ ਲਗਾ ਮੈਂ ਭੀ ਤੇਰੇ ਕਾਮ ਮੇਂ ਪੂਰਨ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮ ਕਰੂੰਗਾ ਜਬਤਕ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਤੁਝ ਸੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਤੀ ਤਬ ਤਕ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਕਬੀ ਨਹੀਂ ਛੋਡਤਾ ਨਿਦਾਨ ਐਸਾ ਧੀਰਜ ਦੇ ਔਰ ਡਾਢ ਸੇ ਬੰਧਾਇ ਘਰ ਮੇਂ ਲੇਗਿਆ ਵਹਾਂ ਨੁਲ੍ਹਾ ਧੁਲਵਾ ਕਪੜੇ ਬਦਲਵਾਏ ਖਾਨਾ ਖਿਲਾ ਨਾਚ ਦਿਖਾ ਦੋ ਚਾਰ ਦਿਨ ਇਸੀ ਭਾਂਤ ਵੁਹ ਲਾਯਾ ਫਿਰ ਏਕ ਦਿਨ ਉਸੇ ਉਦਾਸ ਦੇਖਕੇ ਕਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਝੇ ਟਾਲਤਾ ਨਹੀਂ ਅਬ ਤੇਰੇ ਕਾਮ ਕੋ ਢੂੰਢਤਾ ਹੂੰ ਔਰ