ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ
(੩੪੬)

ਉਸਕੇ ਮਨ ਭਾਵਤੀ ਹੈ ਸੋ ਉਸਕੋ ਲੇ ਜਾਤਾ ਹੈ ਹਮਨੇ ਮਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਬਿਵੱਸ ਔਰ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋਇਕਰ ਏਹ ਉਤਸਾਹ ਕੀਆ ਹੈ ਦੇਖੀਏ ਕਿਸਕੀ ਲੜਕੀ ਲੇਜਾਏ ਸਭ ਕੋ ਯਹੀ ਧੜਕਾ ਹੈ ਕਿ ਆਜ ਬਾਜੇ ਬਜਤੇ ਦੇਖਤੇ ਹੋ ਕਲ ਕੋ ਛਾਤੀ ਪੀਟਤੇ ਦੇਖੋਗੇ ਏਕ ਦਿਨ ਕਾ ਸੁਖ ਔਰ ਸਾਤ ਦਿਨ ਕਾ ਦੁਖ ਹਮਕੋ ਬਰਸ ਮੇਂ ਦਿਨ ਐਸਾ ਹੋਤਾ ਹੈ ਕਿਆ ਕਰੇ ਬੇਵੱਸਯ ਹੈਂ ਆਜ ਜ਼ਰੂਰ ਏਕ ਆਵੇਗਾ ਦੇਖੀਏ ਕਿਸਪਰ ਗਾਜ ਗਿਰੇ ਯਿਹ ਸੁਨਕਰ ਹਾਤਮ ਨੇ ਅਪਣੇ ਜੀ ਮੇਂ ਕਹਾ ਕਿ ਯਿਹ ਕਿਸੀ ਜਿੰਨ ਕਾ ਕਾਮ ਹੈਰ ਉਨਸੇ ਕਹਿਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਯਿਹ ਬਡੀ ਬਿਆਧ ਹੈ ਵੁਹ ਬੋਲੇ ਕਿਆ ਕਰੇਂ ਇਸਮੇਂ ਕੁਛ ਅਪਨਾ ਵੱਸ ਨਹੀਂ ਈਸ਼੍ਵਰ ਜੋ ਚਾਹੇ ਸੋ ਕਰੇ ਐਸਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਜੋ ਇਸ ਬਯਾਧ ਕੋ ਹਮਾਰੇ ਸਿਰ ਸੇ ਟਾਲ ਦੇ ਹਾਤਮ ਬੋਲਾ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਕੀ ਕਿਰਪਾ ਸੇ ਆਜ ਕੀ ਰਾਤ ਇਸ ਬਿਆਧ ਕੋ ਮੈਂ ਤੁਮਾਰੇ ਸਿਰ ਸੇ ਦੂਰ ਕਰਤਾ ਹੂੰ ਤੁਮ ਧੀਰਜ ਅਪਨੇ ਮਨ ਮੈ ਰੱਖੋ ਕੁਛ ਚਿੰਤਾ ਮਤ ਮਾਨੋ ਉਨੋਂ ਨੇ ਅਪਨੇ ਸਰਦਾਰੋਂ ਸੇ ਜਾਕੇ ਕਹਾ ਵੁਹ ਉਸਕੇ ਹਾਥੋਂ ਹਾਥ ਪਕੜ ਕਰ ਪਾਦਸ਼ਾਹ ਕੇ ਪਾਸ ਲੇਗਏ ਔਰ ਸਭ ਬ੍ਰਿਤਾਂਤ ਵਰਨਨ ਕੀਆ ਪਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਕਰ ਕੁਰਸੀ ਪਰ ਬਿਠਾਇਕੇ ਪੂਛਾ ਕਿ ਤੁਮ ਜਾਨਤੇ ਹੋ ਕਿ ਯਿਹ ਕਿਯਾ ਭੇਦ ਹੈ ਹਾਤਮ ਬੋਲਾ ਕਿ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰਹ ਜਾਨਤਾ ਹੂੰ ਕਿ ਵੁਹ ਏਕ ਜਿੰਨ ਹੈ ਜਬ ਉਸਕੀ ਜ਼ਾਤ ਉਪੱਦ੍ਰਵ ਕੀਆ ਚਾਹਤੀ ਹੈ ਤਬ ਰੀਤਿ ਛੋਡਕਰ ਕੁਰੀਤਿ ਪਰ ਚਲਤੀ ਹੈ ਔਰ ਮਾਨੁਖੋਂ ਕੋ ਦਖ