ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ
(੩੨੯)

ਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲ ਦੀਏ ਕਈ ਦਿਨ ਮੇਂ ਕਹਿਰਮਾਨ ਨਦੀ ਸੇ ਪਾਰ ਹੋ ਕਰਕੇ ਇਕ ਜੰਗਲ ਮੇਂ ਉਤਰੇ ਔਰ ਦੇਵੋਂ ਕੋ ਸਮਾਚਾਰ ਪਹੁੰਚਾ ਕਿ ਪਰੀਜ਼ਾਦੋਂ ਕਾ ਲਸ਼ਕਰ ਆਯਾ ਹੈ ਵੁਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਾਹ ਕੋ ਰੋਕ ਆ ਖੜੇ ਹੂਏ ਮਿਹਰ ਆਵਰ ਨੇ ਇਕ ਪਰੀਜ਼ਾਦ ਕੋ ਭੇਜਾ ਕਿ ਹਮ ਤੁਮ ਦੋਨੋਂ ਸੁਲੈਮਾਨ ਕੇ ਸੇਵਕ ਹੈਂ ਹਮਾਰਾ ਮਨੋਰਥ ਬਿਗਾਰਨੇ ਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੁਮਨੇ ਹਮਾਰਾ ਸਾਮਨਾ ਕਿਸ ਵਾਸਤੇ ਕੀਆ ਹਮ ਤੋ ਸ਼ਮਸਸ਼ਾਹ ਪਾਦਸ਼ਾਹ ਕੋ ਹਰਖਬਾਦ ਦੇਨੇ ਜਾਤੇ ਹੈਂ ਕਿਉਂਕਿ ਵੁਹ ਬਹੁਤ ਦਿਨੋਂ ਈਸ਼੍ਵਰ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧ ਸੇ ਛੂਟਾ ਹੈ ਉਨੋਂ ਨੇ ਭੀ ਕਹਿਲਾ ਭੇਜਾ ਕਿ ਹਮਾਰਾ ਮਨੋਰਥ ਭੀ ਲੜਨੇ ਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕੇਵਲ ਮਿਲਨੇ ਕੇ ਲੀਏ ਆਏ ਹੈਂ ਮਿਹਰਿਆਵਰ ਨੇ ਬੁਲਾ ਕੇ ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਖੁਲਾਏ ਔਰ ਸ਼ਰਾਬੇਂ ਪਿਲਾਈਂ ਔਰ ਉਨਕੋ ਬਿਦਾ ਕੀਆ ਹਾਤਮ ਕੋ ਏਕ ਕੋਨੇ ਮੇਂ ਛਿਪਾ ਰੱਖਾ ਥਾ ਕੁਛ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਦੋਵੇਂ ਕੇ ਰਾਜ ਸੇ ਨਿਕਲ ਗਏ ਤਬ ਸ਼ੰਮਸਸ਼ਾਹ ਪਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਸੁਨਾ ਕਿ ਹਾਤਮ ਔਰ ਮਿਹਰਆਵਰ ਮੇਰੇ ਮਿਲਨੇ ਕੋ ਆਤੇ ਹੈਂ ਯਿਹ ਸੁਣਕਰ ਵੁਹ ਭੀ ਅਪਣੇ ਲਸ਼ਕਰ ਸਮੇਤ ਉਨ ਕੋ ਲੇਨੇ ਚਲਾ ਰਾਹ ਮੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਕਰ ਮਲੇ ਔਰ ਹਾਤਮ ਨੇ ਅਪਨਾ ਔਰ ਮਿਹਰਆਵਰ ਕਾ ਹਾਲ ਵਰਨਨ ਕਰਕੇ ਸੁਣਾਯਾ ਇਸ ਬਾਤ ਕੋ ਸੁਣ ਕਰ ਸ਼ਮਸ਼ਾਹ ਨੇ ਮਿਹਰਆਵਰ ਸੇ ਬੜੀ ਦੀਨਤਾ ਕਰ ਕਹਾ ਕਿ ਯਿਹ ਤੁਮਾਰੀ ਦਯਾ ਕਾ ਭਾਰ ਮੁਝ ਪਰ ਹੈ ਜੋ ਹਾਤਮ ਕੋ ਕੁਸ਼ਲ ਖੇਮ ਸੇ ਮੇਰੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦੀਆ ਹੈ