ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ

(੨੫੬)

ਸਕਤਾ ਔਰ ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਲਾਜ ਸੇ ਬਿਵੱਸ ਹੂੰ ਲੜਕੇ ਬਾਲੋਂ ਸਮੇਤ ਕਿਲਾ ਬੰਦ ਕੀਏ ਬੈਠਾ ਹੂੰ ਇਤਨਾ ਬਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਕੋ ਮਰੂੰ ਇਸ ਸੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਕੇ ਭਰੋਸੇ ਪਰ ਇਕਾਂਤ ਕੋ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕੀਆ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਵੁਹ ਵਿਆਧ ਕੋਈ ਦੈਤਹੈਵਾ ਕੋਈ ਬੜਾ ਜੀਵ ਪਸ਼ੂ ਘਾਤੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸਕਾ ਸਾਮਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਤਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਉਸਕਾ ਘਰ ਕੋਹ ਕਾਫ਼ ਮੇਂ ਹੈ ਥੋੜੇ ਹੀ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਯਹਾਂ ਆਨੇ ਲਗਾ ਹੈ ਉਸਕੇ ਕਾਰਨ ਸੇ ਸਭ ਦੇਸ਼ ਉਜਾੜ ਹੋ ਗਿਆ ਨਿੱਤ੍ਯ ਏਕ ਸਮ੍ਯ ਯਹਾਂ ਪਰ ਉਸਕਾ ਆਨਾ ਔਰ ਦੋ ਚਾਰ ਮਨੁਖ੍ਯ ਖਾਕੇ ਚਲੇ ਜਾਨਾ ਪਰ ਆਜ ਤਕ ਉਸਕਾ ਪੈਰ ਕਿਲੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਆਯਾ ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਲੇ ਕੇ ਚਾਰੋਂ ਓਰ ਬੜਾ ਖ਼ੰਦਕ ਸਦਾ ਪਾਣੀ ਸੇ ਭਰਾ ਰਹਿਤਾ ਥਾ ਨਹੀਂ ਜਾਨਤੇ ਵੁਹ ਕਿਆ ਹੈ ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਹਾਤਮ ਬੋਲਾ ਕਿ ਆਪ ਆਨੰਦ ਕੀਜੀਏ ਮੈਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਮੇਂ ਉਸਕੋ ਮਾਰ ਡਾਲਾ ਪ੍ਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਕਰਤਾ ਹਰਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕੋਹ ਨਿਦਾ ਕਾ ਰਾਹ ਭੂਲ ਕਰ ਬਾਈਂ ਓਰ ਜਾ ਨਿਕਲਾ ਫਿਰ ਉਸ ਪਸ਼ੂ ਕਾ ਔਰ ਅਪਣਾ ਬ੍ਰਿਤਾਂਤ ਸਭ ਵਰਣਨ ਕੀਆਇਸਬਾਤ ਕੋ ਸੁਨਤੇ ਹੀ ਪਾਦਸ਼ਾਹ ਕਿਲੇ ਸੇਉਤਰਾ ਹਾਤਮ ਕੋ ਗਲੇ ਲਗਾ ਭੀਤਰ ਲੇ ਜਾਕੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਟਾ ਪੂਰਬਕ ਮਸਨਦ ਪਰ ਬਠਾਯਾ ਔਰ ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਕੇ ਖਾਨੇ ਮੰਗਵਾ ਕੇ ਉਸਕੇ ਆਗੇ ਚੁਨਵਾ ਦੀਏ ਹਾਤਮ ਔਰ ਪਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਏਕ ਸਾਥ ਖਾਨਾ ਖਾਯਾ ਔਰ ਪਾਣੀ ਪੀਆ ਫਿਰ ਪਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਮੁਝਕੋ ਕੈਸੇ ਬਿਸ੍ਵਾਸ ਆਵੇ