ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ
(੧੭)

ਵੇ ਏਕ ਬੜਾ ਮਕਾਨ ਬਨਾਵੇਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਬੜਾ ਏਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਸਾਊਂ ਔਰ ਉਸਕਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਹਬਾਦ ਰੱਖੂੰ ਪਰ ਯਿਹ ਬਾਤ ਕਿਸੀ ਸੇ ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਕਰਨਾ ਵੁਹ ਇਸ ਬਾਤ ਕੇ ਸੁਨਤੇ ਹੀ ਥੋੜੇ ਸੇ ਰੁਪਈਏ ਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਂ ਗਿਆ ਔਰ ਜੋ ਜੋ ਉਸਕੇ ਜਾਨ ਪਹਿਚਾਨ ਵਾਲੇ ਬੜੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਸੇ ਭੀਖ ਮਾਂਗਤੇ ਫਿਰਤੇ ਥੇ ਉਨ ਸਭ ਕੋ ਇਕੱਤ ਕਰ ਉਸਕੇ ਪਾਸ ਲੇ ਆਏ ਵੇ ਸਬ ਹੁਸਨਬਾਨੋ ਕੋ ਦੇਖਕਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੂਏ ਔਰ ਏਕ ਬੜਾ ਖ਼ੇਮਾ ਖੜਾ ਕਰਕੇ ਉਸਵਿਖੇ ਆਪ ਸਮੇਂ ਇਕੱਤ੍ਰ ਰਹਿਨੇ ਲਗੇ ਯਿਹ ਕਾਮ ਕਾਜ ਕਰ ਜਬ ਉਸਨੇ ਛੁੱਟੀ ਪਾਈ ਤਬ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਮੈਂ ਆਯਾ ਔਰ ਮੇਮਾਰੋਂ ਕੇ ਚੌਧਰੀ ਸੇ ਮਿਲ ਕਰ ਕਹਿਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਤੁਮ ਥੋੜੇ ਕਾਰੀਗਰੋਂ ਕੋ ਅਪਨੇ ਸਾਥ ਲੇ ਉਸ ਬਨ ਮੋਂ ਚਲੋ ਮੁਝੇ ਤੁਮਸੇ ਕੁਛ ਕਾਮ ਹੈ ਉਸਨੇ ਯਿਹ ਬਾਤ ਮਾਨਕੇ ਅਪਨੇ ਕਾਮ ਕਾਜੀਓਂ ਸਮੇਤ ਉਸਕੇ ਸਾਥ ਹੋ ਲੀਆ ਵੁਹ ਉਨਕੋ ਸਾਥ ਲੇ ਹੁਸਨਬਾਨੋ ਕੇ ਪਾਸ ਲਾਯਾ ਹੁਸਨਬਾਨੋ ਨੇ ਉਨਕੋ ਬਹੁਤ ਧੀਰਜ ਦੀਆ ਔਰ ਇਨਾਮ ਦੇਕੇ ਜਿਸ ਕਾਮ ਕੇ ਲੀਏ ਬੁਲਾਯਾ ਥਾ ਉਸਮੇਂ ਲਗਾ ਦੀਆ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਮੇਂ ਜਬ ਬਹੁਤ ਅੱਛੀ ਏਕ ਹਵਲੀ ਬਨ ਚੁਕੀ ਤਬ ਮੇਮਾਰੋਂ ਸੇ ਕਹਿਨੇ ਲਗੀ ਕਿ ਅਬ ਤਮ ਇਸਕੇ ਆਸ ਪਾਸ ਏਕ ਬਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਕਾ ਡੌਲਾ ਡਾਲੋ ਉਨ੍ਹੋਂ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਕੀ ਆਗਿਆ ਸੇ ਐਸਾ ਬਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਯਹਾਂ ਬਸਨਾ ਅੱਛਾ ਨਹੀਂ ਯਿਹ ਬਾਤ ਸੁਨਤੇ ਹੀ ਹੁਸਨਬਾਨੋ ਮਰਦਾਨਾ ਭੇਸ ਸਜਾ ਕੇ ਇਕ ਅਰਬੀ ਘੋੜੇ ਪਰ