ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ
(੧੬)

ਸੇ ਸੁਪਨ ਕੀ ਸਬ ਬਾਤੇਂ ਕਹੀਂ ਨਿਦਾਨ ਉਸਨੇ ਅਰ ਉਸਕੀ ਦਾਈ ਨੇ ਜੋ ਉਸ ਬ੍ਰਿਖ ਕੀ ਜੜ੍ਹ ਅਪਨੇ ਬਲ ਕਰ ਹਿਲਾਈ ਔਰ ਕੁਛ ਲਕੜੀ ਸੇ ਖੋਦੀ ਤੋ ਸਾਤ ਕੂਏਂ ਅਸ਼ਰਫ਼ੀ ਸੇ ਭਰੇ ਔਰ ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਕੇ ਸੰਦੁਕ ਰਤਨੋਂ ਸੇ ਪਰਿਪੂਰਨ ਉਸ ਮੋਤੀ ਸਹਿਤ ਜੋ ਉਸ ਮੁਰਗ਼ਾਬੀ ਕੇ ਅੰਡੇ ਸਮਾਨ ਥਾ ਦਿਖਲਾਈ ਦੀਏ ਹੁਸਨਬਾਨੋ ਇਸ ਈਸ਼੍ਵਰ ਕੀ ਦੀ ਹੂਈ ਸੰਪਦਾ ਕੋ ਦੇਖ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੂਈ ਔਰ ਈਸ਼੍ਵਰ ਕਾ ਧੰਨ੍ਯਵਾਦ ਅਰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰ ਦਾਈ ਸੇ ਕਹਿਨੇ ਲਗੀ ਕਿ ਅੰਮਾਜਾਨ ਤੁਮ ਇਸ ਘੜੀ ਇਸੇ ਛੋੜ ਸ਼ਹਿਰ ਕੀ ਓਰ ਜਾਓ ਔਰ ਹਮਾਰੇ ਕੁਨਬੇ ਕੇ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਔਰ ਥੋੜੀ ਬਹੁਤ ਖਾਨੇ ਪੀਨੇ ਕੀ ਵਸਤੁ ਲੇ ਆਉ ਉਸਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਕੁਝੇ ਅਕੇਲੀ ਛੋੜ ਕੈਸੇ ਜਾਊਂ ਔਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਲਾਉਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਕੋਈ ਔਰ ਹੋਤਾ ਤੋ ਮੈਂ ਜਾਤੀ ਯਿਹ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਕਹੀਂ ਕੁਛ ਔਰ ਉਤਪਾਤ ਨ ਹੋ ਐਸੀ ਬਾਤੇਂ ਕਰ ਰਹੀ ਥੀਂ ਕਿ ਹੁਸਨਬਾਨੋ ਕਾ ਕੋਕਾ ਫ਼ਕੀਰੀ ਭੇਖ ਬਨਾਏ ਵਹਾਂ ਆ ਨਿਕਲਾ ਔਰ ਸਹਿਸਾ ਉਸਕੇ ਪਾਂਵ ਪਰ ਗਿਰ ਕੇ ਸਿਰ ਔਰ ਆਂਖ ਚੂਮਨੇ ਲਗਾ ਉਸਨੇ ਉਸਕੋ ਗਲੇ ਸੇ ਲਗਾ ਲੀਆ ਔਰ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਭਰੋਸਾ ਦੀਆ ਕਿ ਧੀਰ ਧਰ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਨੇ ਇਤਨਾ ਅਸੰਖ ਧਨ ਰਤਨ ਦੀਆ ਜਿਸਕਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਤਾ ਤੂ ਇਸ ਸਮੇ ਰਾਹ ਕੇ ਲੀਏ ਖਰਚ ਲੇਕਰ ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਂ ਜਾਹ ਔਰ ਜਿਤਨੇ ਮੇਰੇ ਕੁਨਬੇ ਕੇ ਲੋਗ ਹੈਂ ਉਨਕੋ ਯਿਹ ਸਬ ਬਾਰਤਾ ਜਤਾ ਕੇ ਲੇ ਆ ਔਰ ਅੱਛੇ ਅੱਛੇ ਰਾਜ ਮਜ਼ੂਰ ਭੀ ਬੁਲਾ ਲੇ ਕਿ