ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ
(੧੫੦)

ਸੱਚ ਤੋ ਯਿਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵੁਹ ਚਾਹੇ ਤੋ ਅਪਨੇ ਤੰਗ ਕੀ ਕਤਰਨੀ ਸੇ ਮੁਝੇ ਪਕੜ ਕਰ ਦੋ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਡਾਲੇ ਇਸ ਸਮਯ ਚਰਨੇ ਗਿਆ ਹੈ ਸੰਸਾਰ ਯਿਹ ਬਾਤੇਂ ਕਹਿ ਹੀ ਰਹਾ ਥਾ ਤੋ ਕਿਆ ਦੇਖਤਾ ਹੈ ਕਿ ਵੁਹ ਕੇਕੜਾ ਮੂੰਹ ਫੈਲਾਏ ਆਇ ਪਹੁੰਚਾ ਸੰਸਾਰ ਹਾਤਮ ਕੇ ਪੀਛੇ ਜਾ ਛਿਪਾ ਔਰ ਕੇਕੜਾ ਹਾਤਮ ਕੋ ਕਿਲਾ ਸਾ ਦਿਖਾਈ ਦੀਆ ਕਿ ਉਸਕਾ ਏਕ ਓਰ ਕਾ ਡੰਗ ਪਸਚਮ ਔਰ ਏਕ ਓਰ ਕਾ ਪੂਰਬ ਕੋ ਪਹੁਚਾ ਥਾ ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਕੇਕੜੇ ਕੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜੋ ਘੜਿਆਲ ਪਰ ਜਾ ਪੜੀ ਤੋ ਐਸੀ ਚਿੰਗਾਰ ਮਾਰੀ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਕਾਂਪਨੇ ਔਰ ਹਾਤਮ ਭੀ ਆਗਾ ਪੀਛਾ ਕਰਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਇਸ ਉਤਪਾਤ ਸੇ ਕੈਸੇ ਬਚੂੰਗਾ ਮਨ ਮੇਂ ਯਿਹ ਕਹਿਕਰ ਔਰ ਜਿੰਨੋਂ ਕੇ ਪਾਦਸ਼ਾਹ ਕੀ ਛੜੀ ਲੇਕਰ ਉਠ ਖੜਾ ਹੂਆ ਕੇਕੜਾ ਉਸਕੋ ਦੇਖ ਕਰਕੇ ਜਹਾਂ ਥਾ ਵਹਾਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਹਾਤਮ ਨੇ ਪੁਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਹਾ ਕਿ ਅਰੇ ਕਿਸੀ ਕੋ ਦੁਖ ਦੇਨਾ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕਿਸੀ ਕੋ ਸਤਾਤਾ ਹੈ ਵੁਹ ਅਪਨੇ ਲੀਏ ਕੰਡੇ ਬੀਜਤਾ ਹੈ ਤੂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਕੌ ਕਿਉਂ ਦੁਖ ਦੇਤਾ ਹੈ ਕਿਆ ਤੁਝ ਕੋ ਰਹਿਨੇ ਕੋ ਜਗਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਤੀ ਯਿਹ ਸੁਨਕਰ ਵਹ ਕੇਕੜਾ ਬੋਲਾ ਕਿ ਹਮ ਦੋਨੋਂ ਯਹਾਂ ਕੇ ਰਹਿਨੇ ਵਾਲੇ ਹੈਂ ਆਪਸ ਮੇਂ ਸਮਝ ਲੇਵੇਂਗੇ ਮਨੁਖੋਂ ਕੋ ਕਿਆ ਕਾਮ ਹੈ ਜੋ ਹਮਾਰੇ ਬੀਚ ਬੋਲੇਂ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਯਿਹ ਤੂ ਸੱਚ ਕਹਿਤਾ ਹੈ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਨੇ ਚੌਰਾਸੀ ਲਾਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਕੀਏ ਹੈਂ ਔਰ ਕਿਸੀ ਕੋ ਜਲ ਮੇਂ ਰੱਖਾ ਹੈ ਕਿਸੀ ਕੋ ਥਲ ਮੇਂ ਰੱਖਾ ਹੈ