ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ
(੧੩੪)

ਪਹੁੰਚਾ ਹੈ ਅਪਣਾ ਬ੍ਰਿਤਾਂਤ ਵਰਣਨ ਕਰ ਵੁਹ ਆਂਖੇ ਮੂੰਦੇ ਅਪਨੇ ਧਿਆਨ ਮੇਂ ਥਾ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦੀਆ ਦੂਸਰੀ ਬੇਰ ਫੇਰ ਉਸਕੋ ਪੁਕਾਰਾ ਤਬ ਭੀ ਕੁਛ ਨਾ ਬੋਲਾ ਤੀਸਰੀ ਬੇਰ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਮੈਨੇ ਯਿਹ ਸਮਝਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਬਹਿਰਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੇ ਤੀਨ ਬੇਰ ਪੁਕਾਰਾ ਤੂਨੇ ਉੱਤਰ ਨਹੀ ਦੀਆ ਯਿਹ ਸੁਨਤੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਆਂਖੇਂ ਖੋਲ੍ਹਕਰ ਕਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਔਰ ਕਹਾਂ ਸੇ ਆਯਾ ਹੈ ਮੁਝਸੇ ਤੇਰਾ ਕਾਮ ਕਿਆ ਹੈ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਭੀ ਮਨੁੱਖਯ ਹੂੰ ਫਿਰਤਾ ਫਿਰਤਾ ਯਹਾਂ ਭੀ ਆ ਨਿਕਲਾ ਹੂੰ ਤੂੰ ਅਪਨਾਹਾਲ ਬਰਨਣ ਕਰ ਕਿ ਤੂੰ ਐਸਾ ਹੱਕਾ ਬੱਕਾ ਕਯੋਂ ਰੋਤਾ ਹੈਂ ਔਰ ਯਹਾਂ ਕਿਸ ਲੀਏ ਖੜਾ ਹੈਂ ਵੁਹ ਬੋਲਾ ਰੇ ਬਟੋਹੀਏ ਤੁਮ ਜੈਸੇ ਬਹੁਤ ਮਨੁੱਖਯ ਇਸ ਮਾਰਗ ਮੇਂ ਆਏ ਔਰ ਮੇਰਾ ਬ੍ਰਿਤਾਂਤ ਨ ਜਾਨਾ ਨਾ ਕਿਸੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦੁਖ ਕੀ ਔਖਧਿ ਕੀ ਇਸ ਸੇ ਹਾਲ ਕਹਿਨਾ ਬ੍ਰਿਥਾ ਹੈ ਤੂੰ ਅਪਣੀ ਰਾਹ ਲੇ ਕਯੋਂ ਦੁਖ ਦੇਤਾ ਹੈਂ ਔਰ ਮੁਝੇ ਅਪਦਾ ਮੇਂ ਡਾਲਤਾ ਹੈਂ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਜਬ ਤੁਨੇ ਅਪਨਾ ਹਾਲ ਬਹੁਤ ਮਨੁੱਖੋਂ ਸੇ ਕਹਾ ਹੈ ਪਰੰਤੂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਕੇ ਲੀਏ ਮੁਝ ਸੇ ਭੀ ਕਹੁ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਕਾ ਅਭਿਲਾਖ ਨ ਰਹਿ ਜਾਏ ਉਸਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਖਿਣ ਭਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਬੈਠ ਜਾਹ ਮੇਂ ਚੇਤ ਮੇਂ ਆਊਂ ਤੋ ਅਪਨਾ ਬ੍ਰਿਤਾਂਤ ਕਹਿ ਸੁਨਾਊਂ ਹਾਤਮ ਬੈਠ ਗਿਆ ਵਹ ਕਹਿਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਅਰੇ ਦੁਖੀਏ ਕੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨੇ ਵਾਲੇ ਮੈਂ ਸੁਦਾਗਰ ਹੂੰ ਮੇਰਾ ਕਾਫ਼ਲਾ ਰੂਮ ਕੋ ਜਾਤਾ ਥਾ ਮੈਂ ਉਸਕੇ ਸਾਥ ਯਹਾਂ ਤਕ ਆਨ ਪਹੁੰਚਾ ਪ੍ਰਾਤਹਕਾਲ ਕਾਫ਼ਲਾ ਛੋਡ ਇਸ