ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ
(੧੩੦)

ਔਰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਕਾ ਭਜਨ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਹੂੰ ਅਬ ਮੇਰੇ ਜੀਨੇ ਮੇਂ ਦੋ ਸੌ ਬਰਸ ਰਹਿ ਗਏ ਹੈਂ ਔਰ ਇਸ ਮਕਾਨ ਕੋ ਬਨੇ ਭੀ ਦੋ ਸੌ ਬਰਸ ਹੋ ਗਏ ਹੈਂ ਅਰੇ ਪਿਆਰੇ ਤਬ ਸੇ ਮੁਝਕੋ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਕਾ ਨਿਸਚਾ ਹੁਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਖਿਮਾਪਨ ਕੀਏ ਔਰ ਇਤਨੇ ਬਰਸ ਜੀਨੇ ਕੋ ਦੀਏ ਔਰਭੋਜਨ ਬਿਨ ਪਰਿਸ੍ਰਮ ਪਹੁੰਚਨੇ ਲਗਾ ਤਬ ਸੇ ਮੈਂ ਆਨੰਦ ਪੂਰਬਕ ਰਹਿਤਾ ਹੂੰ ਔਰ ਕਿਸੀ ਬਾਤ ਕੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀ ਕਰਤਾ ਯਿਹ ਬਾਤ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਸਭ ਕੇ ਭਾਗ ਮੇਂ ਦੇਵੇ ਯਿਹ ਬਾਤ ਸੁਨਕਰ ਹਾਤਮ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਕਾ ਧੰਨਯਬਾਦ ਕੀਆ ਔਰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਆ ਤੀਨ ਦਿਨ ਉਸਕੇ ਪਾਸ ਰਹਿਕਰ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਉਸ ਸੇ ਬਿਦਾ ਹੋਕਰ ਸ਼ਾਹਬਾਦ ਕੀ ਤਰਫ਼ ਚਲਾ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਇਕ ਜੰਗਲ ਮੇਂ ਜਾਇ ਪਹੁੰਚਾ ਵਹਾਂ ਕਿਆ ਦੇਖਤਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਿਖ ਕੇ ਨੀਚੇ ਕਾਲਾ ਸਾਂਪ ਚੰਗੇ ਰੰਗ ਕੇ ਸਾਂਪ ਸੇ ਲੜ ਰਹਾ ਹੈ ਔਰ ਐਸਾ ਜਾਨਾ ਕਿ ਕਾਲਾ ਉਸਕੋ ਮਾਰ ਡਾਲੇਗਾ ਹਾਤਮ ਯਿਹ ਚਰਿੱਤ੍ਰ ਦੇਖ ਕਰ ਦੌੜਾ ਔਰ ਪੁਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਹਾ ਕਿ ਅਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਇਹ ਕਿਆ ਕਰਤਾ ਹੈਂ ਯਿਹ ਸੁਨ ਕਰ ਵੁਹ ਡਰਾ ਔਰ ਉਸਕੋ ਛੋਡ ਕਰ ਭਾਗ ਗਿਆ ਹੁਹ ਦੁਖੀ ਭਾਗ ਨਾ ਸਕਤਾ ਥਾ ਇਸ ਸੇ ਉਸੀ ਬ੍ਰਿਖ ਕੇ ਨੀਚੇ ਠਹਿਰ ਗਿਆ ਔਰ ਘਬਰਾ ਕਰ ਇਧਰ ਉਧਰ ਦੇਖਨੇ ਲਗਾ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਅਰੇ ਸਾਂਪ ਤੂੰ ਮਤ ਡਰ ਔਰ ਮਤ ਘਬਰਾਉ ਜਬ ਤਕ ਤੂੰ ਸੁਚੇਤ ਨ ਹੋਗਾ ਤਬਤਕ ਮੈਂ ਯਹੀ ਰਹੂੰਗਾ ਔਰ ਕਹੀਂ ਨਾ ਜਾਊਂਗਾ ਏਕ ਆਧ ਘੜੀ ਮੇਂ ਸੰਭਲ